Thumbnail image

Forward Deployed Engineer: Dobry Pomysł, Który Łatwo Zepsuć

Forward deployed engineer. Dobry pomysł, który łatwo zepsuć

Forward deployed engineer. Termin spopularyzował Palantir, potem podchwyciło go pół branży. Pomysł jest prosty: zamiast prowadzić wymaganie klienta przez całą sztafetę - sprzedaż, product, backlog, sprint - i gubić po drodze sens, sadzasz inżyniera blisko klienta. Niech słucha, niech rozumie, niech buduje tam, gdzie problem naprawdę powstaje.

Na papierze świetne. I ja w to wierzę, bo widziałem za dużo projektów, w których potrzeba biznesowa rozpływała się na każdym kolejnym etapie przekazywania jej dalej.

Tylko że mam z tym też trochę doświadczeń, którymi chętnie się z wami podzielę.

Pacjent i lekarz

Najprościej widzę to tak. Klient przychodzi jak pacjent do lekarza. Mówi, gdzie go boli, od kiedy i jak bardzo. Nazwy choroby nie zna i nie musi znać. Chce, żeby przestało boleć.

I tu jest cały sekret, którego większośc inzynierów nie chce przyjąć do wiadomości: klient kupuje rozwiązanie swojego problemu, nie kod. Nie obchodzi go, co siedzi pod spodem. Obchodzi go, czy ból minie i czy go na to stać.

Gdzie to się sypie

Wziąłem kiedyś do klienta naprawdę dobrego inżyniera. Klient powiedział mniej więcej tyle, że zamówienia za wolno schodzą do magazynu i ludzie się niecierpliwią. Inżynier posłuchał chwilę i zaczął rysować docelowy system. Kolejki, zdarzenia, zmiana bazy danych, bo “jak wam wejdzie ruch, to się to nie utrzyma”.

Klient miał kilkadziesiąt zamówień dziennie.

I to nie był wyjątek, tylko schemat, który widziałem później wiele razy. My, inżynierowie, nosimy w sobie taki wieczny lęk przed problemem, który nigdy nie nadejdzie. Przed skalą, której nie zobaczymy, przed przypadkiem, który zdarzy się raz na rok albo nigdy. I w rozmowie z klientem ten lęk zaczyna prowadzić dyskusję. Zamiast usłyszeć, co boli, zabezpieczamy się przed czymś, czego po stronie klienta po prostu nie ma.

Do tego dochodzi druga rzecz, mniej sympatyczna. Inżynier często siada do klienta i oczekuje od niego decyzji technicznych. Pyta, czy ma być realtime, czy batch, jaka spójność danych, jak chcą rozwiązać kolejkowanie. A nie słyszy, że człowiek po drugiej stronie nie ma o tym zielonego pojęcia i wcale nie musi mieć. To nie jego praca. On prowadzi firmę, a nie czyta dokumentację.

No i wisienka: bywa, że inżynier traktuje klienta odrobinę z góry. Nie raz słyszałem “tego się tak nie robi”. Bo on przecież zna wiedzę tajemną, jest w kręgu wtajemniczonych, a każdy spoza tego kręgu z definicji nic nie rozumie. Tyle że klient to wyczuwa w trzy minuty. I nawet jeśli rozwiązanie jest dobre, zostaje mu wrażenie, że rozmawiał z kimś, kto patrzył na niego trochę jak na intruza we własnym projekcie.

Najlepsze jest to, że technicznie zwykle wszystko się zgadza. Propozycja była lepsza. Tylko odpowiadała na pytanie, którego nikt nie zadał.

Co z tym zrobić

To nie jest tekst przeciwko forward deployed engineeringowi. To tekst za tym, żeby robić go z głową.

Wystawienie inżyniera do klienta ma sens dopiero wtedy, gdy najpierw się go do tego przygotuje. I nie chodzi o kolejny framework, tylko o rozumienie potrzeb biznesowych - o tę jedną niewygodną umiejętność, żeby usłyszeć, czego klient naprawdę potrzebuje, a nie to, co fajnie byłoby mu zbudować. Dobry diagnosta wie, że leczy pacjenta, a nie ciekawy przypadek. Inżyniera trzeba tego nauczyć.

Wnioski

Garść rzeczy do zapamiętania, zanim wprowadzicie to u siebie:

  • Klient kupuje rozwiązanie problemu, nie kod. Kto tego nie czuje, nie jest jeszcze gotowy do rozmowy z klientem.
  • Nie oczekuj od klienta decyzji technicznych. On zna swój ból, nie twoją bazę danych. Przełożenie jednego na drugie to twoja robota.
  • Zostaw wiedzę tajemną w biurze. Klient to nie intruz we własnym projekcie i wyczuje wyższość szybciej, niż myślisz.
  • Lęk przed nieistniejącym problemem to obawa inżyniera, nie potrzeba klienta. Rozdziel jedno od drugiego, zanim zaczniesz to obsługiwać.
  • Najprostsze działające rozwiązanie zwykle wygrywa z ambitniejszym, które odpowiada na pytanie, którego nikt nie zadał.

Pomysł jest dobry. O wszystkim decyduje wykonanie, a ono zaczyna się na długo przedtem, zanim inżynier usiądzie naprzeciwko klienta.